شعر خودمان

من نمي دانم.

   از شنيدن صدايت، درد و غصه هاي قلبم

       باد مي شوند؛ بادي كه بر من مي وزد و

            هم را كه از ترس به تپش آمده، آرام مي سازد.

                  و با ديدن رويت، چنان در خود فرو مي روم، انگار

                                        تا به خدا بالا رسيدم، و

                                               در آن اوج غصه هايت به دلم آتشي تلخ مي فشاند.

از تو چه بنويسم.

        من كه عمري در پناهت بوده ام.

از تو چه بنويسم كه جز تو نمي بينم.

          وحشت من بازيچه دست لطيف و خوب توست.

                       و سجودم بر سكوت آتشين گرم توست.

                           من تمام بودنم از توست كه با من مانده أي.

من چه بنويسم، كه چيزي نمي دانم به جز آن چه تو مي داني،

                                          و نمي خواهم به جز آن چه تو ميخواهي.

-         از تو چه بنويسم مادرم.