|
|
نگاهي به موسيقي ايران
اين روزها روي نيمكت ها، ديوارها، در خيابان ، بازار و خلاصه
همه جا نام هايي مي شنويم و مي بينم كه نشان نكته أي بس مهم و مملوس است: روي
آوردن جوانان ما به موسيقي غربي (به طور كلي مايكل و متاليكا و پينك فلويدو ريكي
مارتين و …… نمي تواند نشان گر چيزي غير
از اين باشد. البته در اين جا به هيچ وجه ممكن نمي توان جوانان را سرزنش كرد …حتماً لحظه هايي برايتان پيش آمده است كه هيچ چيز به شما آرامش نمي دهد .
كتاب خواندن ، بازي كردن ، تماشاي تلويزيون و خيلي چيزهاي ديگه. ولي وقتي موسيقي
متناسب آن شرايط را گوش مي دهيد كاملاً به آرامش مي رسيد. پس درست است كه ما تقصير
را بر گردن جوانان نگذاريم و بگوييم مسئولان مقصرند. زيرا در كشور ما اين نوع از
موسيقي وجود ندارد. به عبارتي اصلاً موسيقي وجود ندارد.
دوراني بود كوتاه كه همه با صداي شجريان و
مختاباد و افتخاري و…راضي ودند و اين نوع از موسيقي را حد اعلاي موسيقي مي
دانستند. ولي هم اكنون نوعي از موسيقي كه به پاپ موسوم است جاي موسيقي سنتي را
گرفته است و كمتر مي توان افرادي را پيدا كرد كه با همان سبك و سياق قديمي موافق
باشند و آن را ترجيح دهند. روش جديد به نوعي از موسيقي نيازمند است كه كاملاً با
سبك موسيقي روش قبل متفاوت است بديهي است كه اگر ما بخواهيم در اين زمينه غني
باشيم بايد حداقل از 10 يا 15 سال پيش شروع به آموزش و تربيت موسيقيدانان و
آهنگساز كرده باشيم. ولي ببينيم آيا اين كار در طول دو دهة گذشته انجام گرفته است؟ با نگاهي مختصر بر آمار
و ارقام در مي يابيم كه در طول اين چند سال هيچ موسيقيدان يا نوازنده أي در سطح
كشور تربيت نشده. و اگر اشخاصي هستند كه اداعي موسيقي و موسيقيداني دارند مطمئناً
در آموزشگاهها و كانون هاي موسيقي و يا به تنهايي به يادگيري موسيقي پرداخته اند.
زيرا در اين مدّت به هيچ عنوان و تحت هيچ كتاب درسي موسيقي در مدارس كشور ما آموزش
داده نشده است. و نكته قابل توجه ديگر اين است كه اشخاصي كه در آموزشگاهها و كانون
هاي موسيقي به عنوان مدرّس مشغول بكارند هيچ يك تحصيلات آكادميك در اين رشته
ندارند و آنها نيز خود به شيوه أي مشابه موسيقي را آموخته اند. در حال حاضر در
كشور ما 3 هنرستان موسيقي وجود دارد. يك هنرستان دختران و يك هنرستان پسران در
تهران و يك هنرستان ديگر نيز در اصفهان
وجود دارد ،حال شما خود بگوييد كه آيا اين تعداد هنرستان موسيقي براي جمعيتي بالغ
بر (بهتر نگوييم) كافي است؟ به نظر من پيش روي ما دو راه قرار دارد: 1 – موسيقي
غربي و غير غربي و به طور كلي موسيقي قبلي جوانان را افزايش دهيم 2- از همين حالا
شروع به پرورش تربيت موسيقيدانان در كشور نماييم، هر چه باشد: "ماهي را هر
گاه از آب بگيريم تازه است"